مدتی بود روی ترانه و نوشتن متمرکز نبودم. شاید این ترانه گذرگاهی باشد برای دوباره نویسی من. "به سلامتی تو : نوش ! " را دیروز تمام کردم. شاید برای نوشتن دوباره ، بعد از پنج ماه تجربه ی خوبی بوده باشد.
به سلامتی تو : نوش !
تازه میشه از من و تو
طعم ِ خونه ی خیالی
رد میشه ساعت ِ رخوت
از اتاق ِ بی تو : " خالـی "
تازه تر میشم من از تو
وقت ِ عریانیِ و بوسه
وقتی تصویر ِ جدایی
توی چشم ِ خواب می پوسه !
منو از تـنـم رها کن ، از هجــوم ِ بی کــرانی
که تو دریای حضورت ، بی کرانی شده فانی !
چه رویـایی ! چه زیبـــا
ای همه هستی ِ هست –ََ م
با حضور ِ تو ، همیشه
تب زده ، بی دین و مستم !
تو رو می خونم و از تو
می رسم به طعم ِ آغوش و
تو آغوشت می خـــونم
"به سلامتـــی تو : نـــوش ! "
میخوام آخرین حقیــقت ،
ساعت ِ وصال ِ ما شــــه
لحظه ی جدایی از تــو ،
گم ترین ِ قصه ها شـــــه
منو از تنم رها کن ، از هجوم ِ بی کرانی
که تو دریای حضورت ، بی کرانی شده فانی !
تهران – 1/ 12 / 87
