الف )
یک ترانه از خودم ، به یاد "رهایی" ایرج جنتی عطایی !
من تو فکر یک اتاقم
خالی از افسوس و کینه
خالی از دلهره و یاس
بی صدا تر از همیشه
وقتی زندان ِ نفس هاست
سایه بون ِ هر خیابون
بحث ِ عریانی ِ سایه ست
وسط ِ خواب ِ بیابون ،
وقتی تازیانه ی خشم
زندگی رو تازه کرده
یا که تنهایی ِ عاشق
پرده ها رو پاره کرده ،
تا همیشه میشه گم شد
در اتاق ِ ساده و سرد
بی ترانه زندگی کرد
وقتی دلگیری و دلسرد
* * *
میشه احساس ِ خدا رو
در نگاه ِ شب نفهمید
بی صدا موند و تو شب مُرد
غم فردا رو به چشم دید
وقتی گوله ی سیاهی
شده بارون ، واسه ی نهر
بی صدا مُردن و مُردن
شده فریاد ، توی این شهر ،
تا همیشه میشه گم شد
در اتاق ساده و سرد
بی ترانه زندگی کرد
وقتی دلگیری و دلسرد
* * *
پشت تک اتاق خالی
که پُره از اشک ِ دیده
تو بکش فریاد ِ مرگ ُ
نگو بی صدا نمیشه !
من تو فکر یک اتاقم
خالی از افسوس و کینه
خالی از دلهره و یاس
بی صدا تر از همیشه ...
تهران – 17 / 7 / 1386
----------------------------------------
ب )
وبسایت خاکستری ( هواداران ابی و ایرج جنتی عطایی ) به روز شد .
