نقد می کنم هرآنچه را که قابل نقد باشد حتی خودم را !
از کجای قصه شروع کنم ؟ از مُردن نخستین ام که مرا به شدت مغلوب کرد و از اوج به موج رساند ؟
امروز برای چند دقیقه مُردم ! چه کسی باور می کند من در میان زمین و آسمان بودم؟ تنها کسی که می داند تو هستی ، تویی که تمامی لحظاتم به تو بستگی دارد.
یک بار بی محابا می روم و تو خواهی ماند و کاغذهای پوسیده شده ی پُر شده از خط بد من !
چه کسی می داند در کجای قصه رها شدم ؟ !
۵ آذر ۸۷
یکی پرسید : "تموم شد ؟ " و دیگری گفت : "تو که می دونی بگو ! ".
درگیر بودن ، غمگین شدن ، آواره شدن ، به ستوه آمدن ، ته نشین شدن در استکان زندگی. تو بگو سهم من از این سالها چه بود ؟ این بود که امروز متهم به نبودن شوم ؟
من همین بودم ، نه ؟ تو از کی فهمیدی که هستی ؟ از کی به خودت قول دادی که نباشی که حالا در طپش قطب های مثبت و منفی گیر کرده ای ! ؟
دلم برای دریا تنگ شده ، چشمانت را دریا کن.
۲۱ آذر ۸۷
می ترسم از برق نگاه روسپی ! آن هنگام که غرش می کند و می خواهد در یک لحظه تمام وجودش را نثارت کند !
چه قدر کوچک می شود دنیا در آن لحظه !
۴ بهمن ۸۴
