نقد می کنم هرآنچه را که قابل نقد باشد حتی خودم را !
۱ ) عشق چیست ؟
آیا جز نگاه کودک روستایی است که مشتاقانه می نگرد که مرغش امروز چند تخم گذاشته است ؟
و آیا چیزی جز تاریکی در شهر شلوغ و پر نور است ؟
چه تقابلی است حضور عشق پر نور و ساده در روزمره گی !
۲ ) ای کاش زندگی فقط یک لحظه می بود تا تنها گناهمان مرگ باشد !
۳ ) کاش تخته سیاهی بودم که با هر بار مملو شدن ، پاک می شدم .
<< احمد فتاحی >>
جالب بود وقتی در دفتر پارسالم به یک ترانه با موضوع جدایی برخوردم. ترانه ای که فضای جالبی داشت و البته بطور کامل فراموش شده بود. ترانه را بدون ویرایش در اینجا قرار می دهم.
آلبوم خاطره ها
آلبوم ِ خاطره هامون
بی تو یه آلبوم ِ خالی ست
تو حیاط ِ اشک و حسرت
یه نشونه از تو باقی ست
بوی خاک و اطلسی ها
تو بهار ِ بوسه ی نو
شد یه هدیه واسه بودن
نه برای رفتن ِ تو
تو همون مسافری که
با نبودش منُ لرزوند
من همون بارون ِ تلخم
که تا بارید تو رو ترسوند
روی طاقچه ، یادگاری
از خودت اینجا گذاشتی
توی خاک ِ اطلسی مون
عطر ِ تن پوشتو کاشتی
تو ندونستی که بی تو
من ِ تنها ، گیج و گنگم
تا که چشماتو نبینم
به هوای تو می افتم
آلبوم ِ خالی و خونه
وقتی نیستی یه بهانه ست
اطلسی و یادگاری
برای من ، بغض ِ کهنه ست . . .
مرداد 1386
این ترانه را به زودی تمام کرده ام. احساس می کنم سرتاسرش از نا امیدی در یک عشق سخن می راند و پُر می شود از خود سوزی. خود سوزی عاشقانه و شاید بازی کودکانه که بسیاری را در خود می سوزاند.
پَر پَر نشو !
پَر پَر نشو کنار ِ من
من تشنه ی نبودنم
رو کن به شهر ِ آینه
با شب بیا به دیدنم
با خود بگو از مُردنم
بگو که احساسی نداشت
از باغ ِ بی برگی چه سود ؟
وقتی سر ِ یاری نداشت
تحریر ِ این آواز ِ بد
وقتی سپردی دل به غم
چیزی به جز حسرت نبود
سردی کشیدی از شبم
بی منت ، از آه و گناه
هرگز نبودی من – شکن
در باز کن ، پرواز کن
دل از دل ِ سنگم بکن !
در سوگ ِ من پَر پَر نزن
از این من ِ خسته برو
در گیر و دار و هلهله
یا خلوت ِ پیاده رو
با خود بگو از مُردنم
بگو که احساسی نداشت
از باغ ِ بی برگی چه سود ؟
وقتی سر ِ یاری نداشت
احمد فتاحی ، فروردین 87
